مىگفت . هميشه متبسم بود ، چنان كه او را ضَحُوك « 1 » مىگفتند . كلام او شيرين ؛ فصيح ، و لطيف بود و هرگز دل‌كسى را آزرده نكرد . تا توان داشت با ديگران با لطف و مهربانى رفتار مىكرد . اينها و نظير آن چيزهايى است كه از نظر تاريخ مسلم است . 8 - از القاب ديگر آن بزرگوار ، عبدالله است . اين لقب نيز از قرآن گرفته شده است . سُبْحَانَ الَّذِي اسْري بِعَبْدِه‌ِلَيْلًا مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اليَ الْمَسجِدِالْأقْصيَ الَّذِي بَاركْتَا حَوْلَه‌ُمِنْ آياتِنَا انَّهُّ هُوَ السَّمِيع‌ُالْبَصِيُر « 2 » « پاك و منزه است كسى كه برد بندهءخود را در شبى از مسجدالحرام به مسجد اقضى كه اطراف آن را مبارك نموده‌ايم ، براى اينكه آيات خود را به او بنمايانيم . به درستى كه او شنوا وبيناست . » بايد گفت كه اين لقب بهترين القاب براى آن حضرت است . از اين جهت در تشهد مقدم بر رسالت ذكر شده است . عبوديت مراتب دارد : مرتبهء عالى آن مقام لِقاءُ اللّهِ است ، كه در قرآن مكرراًاز آن ياد شده است . مقامى است عالى ، مرتبه‌اى است كه دل جز به خدا ، به چيزى و به كسى بستگى ندارد : لَاتُلْهِيِم‌ْتِجَارَةٌ وَلَابَيْعٌ عَن‌ْذِكْرِ اللّهِ « 3 » يعنى : تجارت و سوداگرى آنها را از ياد خدا باز نمىدارد . » مرتبه‌اى است كه محبت خدا ، دل را پركرده است . دل در اين مرحله غم و همى ندارد جز خدا ، دل او از اطمينان ، وقار ، و آرامش پرشده است : الابِذِكْرِ اللّه‌ِتَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ « 4 » ؛ يعنى : « دلها به ياد خدا آرام گيرد . » دلهره و اضطراب خاطر و ترس ندارد : الَا ان‌َّاوْليَاءَ اللّه‌ِلَاخَوْف‌ٌعَلَيْهِمْ وَلَاهُم‌ْيَحْزَنُونَ « 5 »

--> ( 1 ) - بسيار خنده‌رو ( 2 ) - اسراء آيه 1 ( 3 ) - نور ، بخشى از آيهء 24 / 37 ( 4 ) - رعد ، قسمتى از آيهء 28 ( 5 ) - يونس ، آيهء 62